Μετά την εγκατάσταση τους στον Ελλαδικό χώρο, οι σοφοί πρόσφυγες Μικρασιάτες θεραπευτές άρχισαν με πολύ κόπο να γίνονται αποδεκτοί και περιζήτητοι για την θεραπευτική τους αποτελεσματικότητα από όλα τα κοινωνικά στρώματα, θυμίζοντας τους κάποια πρακτικά θεραπευτικά στοιχεία και μέσα των Ελλήνων προγόνων τους (πχ βεντούζες, μάλαξη, μάλλινη φανέλα κα.) τα οποία έπαιρναν ξανά υπόσταση στα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων που τα μεταχειρίζονταν με τόση μαεστρία.

Η διάσωση της ΜΤς δεν αφορά μόνο τον ποντιακό ελληνισμό αλλά αποτελεί μείζονος σημασίας για όλο τον Ελληνισμό, βασιζόμενη στις Ιπποκρατικές αρχές γύρω από την προέλευση των νόσων και του τρόπου αποκατάστασης της υγείας.

Έτσι, το χρυσόμαλλο δέρας των θεραπειών, η γνήσια αρχαία ελληνική ιπποκρατική θεραπεία, η Μικρασιατική Τραπεζούντιος θεραπεία, επέστρεψε στον τόπο που γεννήθηκε πριν από 3500 χιλιάδες περίπου χρόνια.